http://www.vimeo.com/1211060?pg=embed&sec=1211060

Alles zelf opzoeken vanuit een grot in Afghanistan is ook niet alles. die internetverbindingen zijn traag als dikke poep!

http://eyeball-series.org/

Zijn gevoelens interesseren me totaal niet, maar ik vond de naam van de uitgeverij opvallend. The Big Lebowski is één van mijn favoriete films. Met Jeff Bridges als ‘The Dude’ en John Goodman in een glansrol als Joodse Vietnam veteraan. 

Lebowski past niet bij de schrijver. The Dude ging verhaal halen toen zijn tapijt gestolen werd,  Grunberg loopt weg om vervolgens op een afstandje te schreeuwen.

Pas echt indrukkend vond ik de ontmoeting met Marcel Kaatee in de periode dat hij verdacht werd stroman te zijn voor Willem Holleeder. Al is ontmoeting een groot woord: mijn vriendin kent hem en zijn partner uit vroegere tijden en toen we hen tegen het lijf liepen in een designwinkel in Amsterdam begroetten zij elkaar. Ik zei niets. Maar dacht aan al die misdaadboeken en krantenartikelen die ik vol fascinatie gelezen had. En hoewel ik het uiterst bizar vind dat keiharde criminelen tegenwoordig het aura van een rockster krijgen ga ook ik er soms in mee. 

Maar ik blijk genaaid te zijn. Marcel Kaatee is volstrekt onschuldig. Hij is niets meer dan een gitarist in een funkband en eigenaar van enkele eenvoudige gokhallen. Simpel, eerlijk amusement voor het volk.

Volgens zijn eigen weblog tenminste.

http://marcelkaatee.web-log.nl/

Zoals elk geciviliseerd mens ben ik tegen de doodstraf. Maar mijn interesse in leven en dood en enorme fascinatie voor gevangenissen komt op dat moment nu eenmaal heel goed samen. Misschien ook een soort perverse sensatiezucht of een vorm van ramptoerisme. Zoiets als uit het raam van de trein kijken als je door Assen rijdt. Maar daar ondertussen ook een heel naar gevoel bij krijgen: arme mensen, het zou verboden moeten worden. Niet dat ik ooit nog in de trein zit, trouwens.

Als je na jaren eenzaamheid op death row eindelijk te horen krijgt dat je einde nakende is mag er een laatste maaltijd gekozen worden. Iets waar je heel lang over na hebt kunnen denken.

Wat wordt het dan? Een biefstuk? Bloody?  

http://www.deadmaneating.com/

Reagan was een man die tot de verbeelding sprak. Hij had een carrière achter de rug als vertegenwoordiger, tv-presentator en acteur voordat hij zijn heil zocht in de politiek. Om op een leeftijd waarop de meeste mensen zeurend en kwijlend achter de geraniums hangen president te worden van het machtigste land ter wereld. De arena was nog overzichtelijk: Amerika was de baas en de communisten moesten ontwapend worden. Of dood. Of allebei. Reagan hield zijn rug recht, sprak de woorden die mensen wilden horen, was charmant en maakte grappen.

Natuurlijk vond ik hem in die periode enorm fout en romantiseer ik het. Maar doen we dat niet allemaal? Nu vertel je mooie verhalen over je vriendin van tien jaar geleden, terwijl je haar toendertijd het liefst met een klauwhamer wilde bewerken. Wat blijft zijn herinneringen, de foto’s, videobeelden en in het geval van Reagan ook een kledinglijn, een pratende pop en een replica van Air Force One. Te bestellen bij de enige echte Reaganwinkel.  Ook Obama schijnt onlangs zijn credit card getrokken te hebben. 

http://www.reaganlibrary.com/store/

Als iemand belangstelling heeft voor een soldeerbout en lampjes in verschillende kleuren, let me know.

Eén van de grote hits uit die tijd was ´No Rain´ van Blind Melon, de Amerikaanse rockband met zanger Shannon Hoon.

Als twijfelende puber was ik enorm jaloers op hem, hij leek namelijk alles te hebben waar ik naar verlangde. Een goed uiterlijk, succes, muzikaal talent en vrouwen die zo mooi waren dat alleen al de gedachte aan vleselijke fantasieën intimiderend werkte.

Twee jaar later was hij dood. Per ongeluk net iets teveel cocaïne gesnoven.

Vandaag gaat in Nederland ´Batman: The Dark Knight´ in première. Met Heath Ledger in een glansrol. Net als Hoon en bijvoorbeeld Kurt Cobain en River Phoenix een mooie, succesvolle artiest die de dertig niet gehaald heeft. Het lijkt alsof die wetenschap zijn prestatie in de film nog eens uitvergroot, velen verwachten dat de acteur in de prijzen valt.

Ledger speelt de rol van ´The Joker´, een psychotische slechterik die moorden als sport ziet. Na een dag voor de camera trok hij zich terug in het hotel om pas in slaap te vallen na inname van slaappillen of antidepressiva. Totdat deze niet meer naar behoren werkten en hij een combinatie probeerde. Helaas met fatale afloop.

Het blijft vreemd als mensen die je bewonderd opeens sterven. Personen waarvan je denkt dat ze alles hebben en lachend door het leven gaan blijken opeens het meest essentiële missen: een hartslag.

Hoon was voor mij de eerste, Ledger voorlopig hopelijk de laatste.

Hyves past goed bij de Nederlandse cultuur, hier houden we graag de gordijnen open om anderen een kijkje in ons leven te gunnen. En dat doen we in de digitale wereld ook. Met het verschil dat we nu veel bewuster het beeld dat anderen van ons krijgen proberen te beïnvloeden. Iedereen is gezellig en⁄of lekker gek, heeft honderden vrienden en is lid van de meest bijzondere clubs. Want hoewel onze maatschappij misschien individualistisch lijkt is groepsgedrag online zeer aanwezig. De naam van de site schijnt volgens de eigenaren afgeleid te zijn van ´beehive´, bijenkorf. Dat geloof ik niet. ´Hives´ is Engels voor netelroos en dat is een stuk toepasselijker, ik krijg er namelijk enorme jeuk van. En waarom zouden de berichtjes die je bij elkaar achterlaat anders ´krabbels´ heten?

Als hondjes die tijdens een wandeling voortdurend even een poot optillen laten we overal ‘krabbels’ achter. Tijdrovend, maar gelukkig is ook daar een oplossing voor. In plaats van woorden kunnen we namelijk smileys toevoegen. Deze lachende gezichtjes waren tot 10 jaar geleden razend populair bij mensen die door overmatig gebruik van XTC geen andere manier van uiten hadden.  Bezoekers van profielensites als Hyves kunnen zich hier prima mee identificeren.

Ik ook en stuur Olga een gepaste ´krabbel´ terug. Zonder tekst, maar met een gele smiley die door een donkere variant met een voorbinddildo keihard in de kont geneukt wordt. Dat zal haar leren.

Vroeger was het een grote eer als je door Madame Tussaud’s benaderd werd om als wassen beeld vereeuwigd te worden. Niets minder dan een definitieve bevestiging van je roem: opeens stond je tussen grootheden als Winston Churchill, Mahatma Gandhi, Elvis Presley en Henny Huisman. Miljoenen bezoekers keken ademloos toe hoe jij daar volstrekt bewegingsloos jezelf stond te zijn. Tegenwoordig is de onthulling van een nieuw beeld vooral een marketingstunt om gratis publiciteit te genereren. De kassa’s moeten blijven rinkelen, dus wordt er elke week een vers exemplaar getoond van iemand die op dat moment in de spotlights staat. 

Gelukkig is was makkelijk te smelten en kunnen oude beelden eenvoudig gerecycled worden. Zo zijn de afgelopen jaren Bassie & Adriaan getransformeerd in Jim en Jamai, heet Anne Frank nu Nicolette van Dam en gaat Dolly Parton als Gordon door het leven.

Doordat de omloopsnelheid enorm is toegenomen worden de beelden sinds enkele jaren niet meer door vaklieden in een atelier in Londen geproduceerd, maar door professioneel geoutilleerde fabrieken in Azië. Als onze gele vrienden iPhones en Nike Airs kunnen namaken, waarom dan niet K3?

Henny Huisman werd onlangs tussen zes plankjes op het vliegtuig naar China gezet om twee weken later als Jan Smit terug te keren. Omdat het beeld van Henny uit zijn corpulente tv-periode stamde bleken er twee emmers was over te zijn zodat een ijverige fabrieksmedewerker nog snel de zanger en pianist VanVelzen erbij boetseerde. Stukje echte Aziatische service. 

Om twijfelende toeristen over de streep te trekken heeft Madame Tussaud’s nog een extra element toegevoegd: beleving. Je mag samen met Tiësto plaatjes draaien, hysterisch lachen om slechte grappen met Carlo Boszhard en ook aan de kinderen is gedacht. Die mogen voor een foto op schoot bij Karl Noten. Maar fans moeten er snel bij zijn, de kindervriend verdwijnt zodra Obama de Amerikaanse verkiezingen wint.